Archiwa tagu: zestawy malarskie

Czerń w malarstwie

Wiele osób w malarstwie hobbystycznym dość szerokim łukiem omija czerń obawiając się, że obrazy olejne zyskają niechcianą charakter smutku i mroku, która nie zbyt pozytywnie wpływa na uczucia odbiorców. Warto wiedzieć, że nie trzeba spychać czerni na ostatni plan, a z sukcesem można go wykorzystać uzyskując ciekawe efekty. Czerń w malarstwie używamy tak jak bieli, mieszamy ją z innymi barwami np. w przypadku pejzażu (łąki, pola, liście różnego rodzaju krzewy). W światłocieniach (do zieleni dodajemy czerń) by uzyskać wrażenie najciemniejszej barwy, inne np. pochmurne niebo (granat z czernią), jeszcze inne np. konary drzew, pnie (brązy z czernią) i. t.d. Mieszanie czerni z innymi barwami daje nam efekt naturalnego odbioru. Nie wszystkie zestawy malarskie zawierają czerń, toteż warto kupić ją oddzielnie w słoiczku bądź tubce wybierając sklep plastyczny, który oferuje farby z dobrymi pigmentami. Sprzecznością na pewno jest twierdzenie, że czerń w technikach olejnych prawie w ogóle nie była wykorzystywana. Stosowali i stosują ją malarze w przypadku malarstwa konturowego, przykładowo taką cechą charakteryzuje się malarstwo Wyspiańskiego.

Akwarela jak zacząć?

W życiu przychodzi taki moment, gdzie uśpione zainteresowania z przeszłości powracają, pęd pracy zwalnia, a my pragniemy zrobić coś dla samego siebie przelać swoją kreatywność na płótno malarskie i zacząć hobbystycznie malować. Na początku warto wiedzieć, że akwarela jest jedną z najtrudniejszych technik malarskich, warto sięgnąć do poradników czy książek, znanych pod nazwą tutoriali, jednak wiedza teoretyczna nie odda tego, co dzieje się na powierzchni. W chwili, kiedy posiadamy już zestawy malarskie z pędzlami do akwareli najlepiej zacząć z malowaniem barwnych plam na papierze. Najlepiej wybrać papier specjalny o odpowiedniej podwyższonej gęstości, delikatnie szorstki mniej gładki. Rozchodzenie się farby na mokrych powierzchniach jest w akwareli bardzo ważne. Eksperymentujmy, więc z mieszaniem koloru i porównywajmy jak kolory wyglądają po wyschnięciu. Pamiętajmy, że papier trzeba napiąć przed malowaniem inaczej strasznie się pomarszczy. Farby akwarelowe do pierwszych prób nie muszą być wyszukane, mogą być w kostkach, choć zestawy malarskie zawierające tubki także nie sprawią problemu. Przy malowaniu pozwólmy sobie na dużo swobody, niech farba rozpływa się, ale tylko tam gdzie chcemy. O akwareli chodzą pogłoski, że jest techniką lekką i zwiewną, wynika to z tego, że farby schną szybko, a papier nie wybacza błędnego ruchu pędzla, także mieszanie kolorów na powierzchni jest utrudnione, my twierdzimy, że farby akwarelowe są wdzięczną techniką dla osób podchodzących do malowania z fantazją.
apple software downloads

765qwerty765

Malowanie wzoru na obrusie akwa-olejem cz.1

Wzór na obrusie (w rzeczywistości jest to zasłona) zostawiliśmy na koniec, na wypadek gdyby którykolwiek z kwiatów trzeba było poprawiać. Na szczęście nie trzeba było, zaś załamania i fałdy, namalowane na pierwszych etapach pracy, posłużą artyście pomocą podczas malowania motywów kwiatowych. Maluje się je czubkiem, pędzle moczy się w szarej ochrze. Praca postępuje szybko, artysta nie dba zbytnio o dokładność, zaznaczając jedynie najważniejsze formy, zaś mniejsze ledwo szkicując. Najwięcej uwagi poświęca fałdom: trzeba namalować je zgodnie z tym w jaki sposób deformują wzór obrusa, zależnie od wcześniej stworzonej bryły. W rzeczywistości rysowanie konturów drukowanych wzorków zgodnie z kierunkiem fałd podkreśla efekt bryły na obrusie. Jest oczywiste, że nie trzeba przesadzać czy zaznaczać większości tych brył, bo same wzroki dają przekonujący efekt trójwymiarowości. Gdy już rozmieściliśmy wzór jedyne, co należy zrobić to pokolorować go. Wybrana barwa musi pasować zarówno do kolorów modelu jaki i harmonii całego obrazu. Dlatego wybieramy szarawą sjenę, złamane zielenie, ochry, oraz jeden lub dwa odcienie różowe aby nieco ożywić całość. Gdy jesteśmy całkowicie pewni, że wybraliśmy odpowiednie barwy i posiadamy odpowiednie zestawy malarskie, możemy pracować swobodnie, nakładać duże ilości farby, nie zajmując się szczegółami, które w przeciwnym wypadku przyćmiłyby kwiaty i liście.

Włosie pędzli do akryli

Pędzle stosowane do farb akrylowych mogą mieć rozmaite włosie, choć najbardziej przydatne wydaje się i jest w istocie włosie syntetyczne. Farba akrylowa jest gęstsza niż akwarelowa natomiast lżejsza niż olejna. Jeśli to porównanie przeniesiemy na pędzle, to okaże się, że pomiędzy pędzlami z miękkiego włosia sobolowego lub włosia wołu, a szorstkimi szczeciniakami sytuują się pędzle syntetyczne. Włosie takich pędzli to rodzaj poliestru, który poza tym, że jest tani w zakupie jest także miękki, a nie traci kształtu. Przydaje się to wielce, gdy pracujemy z niezbyt grubą farbą i nie stosujemy impasów, w przeciwnym wypadku pędzel syntetyczny szybko rozszczepi się i zniekształci. Do takiego ostrego stylu lepiej nadają się szczeliniaki, najczęściej stosowane w malarstwie olejnym. Każdy artysta nie zależnie czy maluje olejami czy akrylami powinien mieć przygotowane wiele różnych pędzli, jeśli przypadkiem zestawy malarskie nie znajdują się w naszej pracowni, możemy malować pędzlami przeznaczonymi do akwareli pod warunkiem, że farby akrylowe mocno rozcieńczymy i malować będziemy cienkimi warstwami nakładanymi na płótno malarskie.
computer antivirus software

765qwerty765

Podział pigmentów

W chwili, gdy odwiedzamy sklep plastyczny i wybieramy z półki zestawy farb mniej ważna jest charakterystyka pigmentów otrzymujemy gotowy produkt, jednak gdy naprawdę chcemy zgłębić tajniki malarstwa ucierając farby i przygotowując potrzebne nam kolory warto poznać grupy i pochodzenie pigmentu, tym bardziej, że po wyjściu z hobbystycznego malowania to grupy podchodzenia pigmentów pozwolą nam efektywniej mieszać i tworzyć kolory na płótnie.
Poniżej zamieszczamy charakterystykę pigmentów. Podzielono je na grupy ze względu na pochodzenie.
Grupa I – pigmenty pochodzenia żelazowego: biel ołowiowa, wszystkie ugry, umbra naturalna i palona, siena naturalna i palona, róże żelazowe, czerń żelazowa, błękit pruski, zwany też paryskim.
Grupa II – pigmenty pochodzenia siarkowego: żółcienie i czerwienie kadmowe, ultramaryna błękitna, fioletowa i zielona, cynober.
Grupa III – pigmenty organiczne: kraplak, żółta trwała hansa, karmin, posiadają je niektóre zestawy malarskie.
Grupa IV – różnego pochodzenia: biel cynkowa, biel tytanowa, biel barytowa, błękit kobaltowy, ceruleum, błękit manganowy, zieleń szmaragdowa, chromoksyd, zieleń kobaltowa, czerń kostna, czerń winna, fiolet manganowy i kobaltowy.
Pigmentów z grupy I nie wolno mieszać z pigmentami z grupy II. Pigmenty z grupy III nie mogą być mieszane z bielami, ugrami, sieną i umbrą naturalną. Natomiast pigmenty z grupy IV można mieszać ze wszystkimi pigmentami.
Jeśli niewłaściwie zmieszamy farby olejne, to na skutek zachodzących miedzy nimi reakcji chemicznych może, po upływie pewnego czasu, nastąpić częściowa zmiana barw lub stopniowe ich ciemnienie.

Pędzle do gruntowania

Pędzle płaskie do ciężkich olei, syntetyczne okrągłe do tworzenia linii i plam w lekkich akrylach, ale jakie pędzle wykorzystywać w chwili, gdy chcemy zagruntować nasze płótno malarskie, papier czy nawet karton, nie mówiąc już o dostępnych płytach pilśniowych, na których wiele osób również tworzy swoje obrazy olejne czy prace malowane różnymi technikami.
Odpowiedź wskazuje na pędzle płaskie, najlepiej, aby były wykonane ze szczeciny szerokości przynajmniej 6-7 mm, im większa powierzchnia do gruntowania tym profesjonalne pędzle powinny być również szersze. Do malowania zaś powinniśmy używać włosia nieco delikatniejszego. Posiadając pędzle do gruntowania w niektórych przypadkach przez użyciem należy pamiętać, aby go namoczyć, pozwoli to na zbiegnięcie się obsadki przetrzymującej włosie pędzla, a co za tym idzie zaistnieje mniejsze prawdopodobieństwo, że na powierzchni obrazu nie pozostaną pojedyncze włoski. Pędzle płaskie, o których mowa są niezbędne do nakładania klejówki, czy gotowego medium m.in. gessa dostępnego w sklepach plastycznych. Każdy zestawy malarskie powinny posiadać w sobie pędzle płaski, ze szczeciny, jeśli nie staje się on podstawą w każdym warsztacie artysty i idealnym narzędziem szybko i precyzyjnie nakładającym grunt.

Naprawa Soboli

Co powinno się wymagać od pędzla sobolowego? Przede wszystkim jednej najważniejszej rzeczy precyzyjności! Jednak jak praktyka pokazuje sobole nie zależnie czy z włosia naturalnego czy syntetycznego często tracą ją po kilkukrotnym użyciu! Do tego dochodzi przygniecenie ich przez inne zestawy malarskie i mamy tzw. efekt całkowitej miotełki z wygiętym czubkiem nienadającym się do ponownego wykorzystania! Nie warto wydawać krocie i kupować pędzli z najwyższych półek nawet, jeśli włosie wytworzone są z czerwonej kuny one i tak podatne są na późniejsze odkształcenia. Istnieje pewien domowy sposób, aby przywrócić pędzle sobolowe do dawnej świetności, nie zależnie czy są to drogie czy tanie akcesoria malarskie.
Wykorzystywany pędzel sobolowy trzeba dokładnie umyć porządnie namydlić – wystarczy zwykłe mydło domowe ważne, aby nie spłukiwać, a ułożyć kształt. Włosie powinno aż kleić się od mydła – wtedy prostujemy i układamy go palcami. Kolejną czynnością w reanimacji jest zwykłe gotowanie wody w czajniku i podtrzymywanie pędzelka nad parą. Tu pojawi się piana z mydlin, którymi sklejony jest nasz pędzel. Trzeba obracać pędzel, żeby para grzała go równo z każdej strony. Po tym parowaniu włosia naszego pędzelka trochę się zepsują. Trzeba ją odtworzyć od nowa – uwaga, metalowa końcówka pędzla może być gorąca! Po nadaniu ostatecznego kształtu pędzel trzeba odłożyć, żeby powoli i dokładnie wysechł.

Można tę procedurę powtarzać kilka razy nie szkodzi ona włosi, a pędzle sobolowe nie zależnie czy kosztowały 100 czy 20 zł będą służyć dłużej i precyzyjniej!

Białe pigmenty

Białe pigmenty Pierwsze biele pimenty, wykorzystywane już w czasach prehistorycznych jako materiał barwiący, otrzymywane były z naturalnej kredy. Warto zauważyć, że przeciwieństwa tonalne mogą pochodzić z tych samych źródeł – we wczesnej historii kolorystyki, kości używane były zarówno do wytwarzania białych, jak i czarnych pigmentów. Kalcynacja (spopielanie) kości zwierząt dawała w rezultacie szaro-biały popiół, który stosowano jeszcze w średniowieczu na papierze lub pergaminie, osiągając w ten sposób grysową powierzchnię. Jeśli te same kości poddałoby się zwęgleniu w szczelnie zamkniętym otoczeniu, w rezultacie otrzymalibyśmy kolor czarny, czerń słoniową. Dostępne dzisiaj biele to szeroka gama produktów, różniących się między sobą charakterystycznymi cechami, między innymi siłą krycia i nieprzezroczystością. Warto wiedzieć, że zestawy malarskie nie posiadają tych samych bieli, a różnic je mogą właśnie opisywane cechy charakterystyczne. Pigmenty białe znakomicie nadających się do wykonywania połączeń kolorystycznych i pokrywania powierzchni, w zależności od indywidualnych potrzeb każdego artysty malarza. Farby olejne i biel to połączenie, które jest wręcz symbiozą wykorzystywaną prawie w każdej pracy. Najbardziej uciążliwa, ale najpiękniejsza biel bez niej wszystko prędzej czy później uzyskało by efekt czerni i szarości.

Proces powstawania farb olejnych

Codziennie wykorzystujemy je w tworzeniu prac, sięgamy po nowe tubki dolewamy terpentyny, aż wreszcie kupujemy świeże zestawy farb. Czy w chwili braku weny twórczej i szerokim rozmyślaniom siedząc obok akcesoriów i pędzli nie myśleliśmy jak powstają nasze farby olejne, co nadaje im spoiwo, że w sposób wręcz magiczny zapełniają podoobrazie.
Warto wiedzieć, że farby olejne powstają w procesie ucierania ze schnącymi lub półschnącymi olejami roślinnymi, takimi jak lniany, orzechowy, szafranowy lub makowy. Olejowe spoiwo nadaje farbie charakterystyczny wygląd i konsystencję masła. Pigmenty utarte z olejem mają specyficzną głębię i rezonans koloru, gdyż inna ilość światła jest pochłonięta a odbita. Olej nie tylko trzyma cząstki pigmentu i umożliwia ich przyleganie do powierzchni podobrazia, ale także chroni je. Do tych podstawowych składników producenci dodają jeszcze inne składniki, aby uzyskać farby olejne o stosunkowo stałym czasie schnięcia.

Malowanie to ciągły proces przeprowadzania eksperymentów i dokonywania odkryć. A zatem jest nieprawdopodobne, aby dwóch artystów malowało takimi samymi kolorami nawet jak posiadają takie samy zestawy malarskie. W rzeczywistości trudno znaleźć odpowiednie pigmenty o tak czystej barwie, która umożliwiałaby na przykład otrzymanie na przykład otrzymanie z tej samej żółcieni czystego oranżu po zmieszaniu z czerwienią.

 

Sztaluga aluminiowa? Czemu nie!

Przeglądając statystyki popytu na akcesoria malarskie zauważa się ostatni czasy wzrost zainteresowania sztalugami aluminiowymi. Ich sprzedaż w 2010 roku wzrosła o 29% w porównaniu do lat ubiegłych podaje sklep dla plastyków! Czym jest to spowodowane, co może nam zaoferować taka sztaluga aluminiowa?

Przyczyną konsumenckich wyborów jest niewątpliwie jej lekkość, całkowita waga przykładowej sztalugi aluminiowej wraz z pokrowcem nie przekracza 850g. Jest to niebywałe ułatwienie dla sympatyków malarstwa plenerowego. W torbie, jaką dźwiga malarz przez szlaki, doliny i inne cudowne miejsce często znajdują się zestawy malarskie, niekiedy na plecach widoczne są tuby rysunkowe, toteż po aluminiowa sztaluga staje się wielkim udogodnieniem zachowując siłę na konkretną pracę malarską nie na męczące pokonywanie odległości. Wytrzymałość i stabilność dzięki trzem regulowanym nogom to nie tylko, co przesądza o zakupie. Większość sztalug, jakie oferuje sklep plastyczny posiada jeszcze dodatkowe funkcje. Z tych najważniejszych warto wspomnieć o półce, która łączy dwie nogi sztalugi z podstawką, dzięki czemu znajdujemy miejsce na postawienie mediów malarskich bądź oparcia samego podobrazia. W zależności od wersji sztalugi posiadają uchwyty na pędzle i inne akcesoria oraz możliwość regulacji znajdujących się w nich półek! Można być tradycjonalistą i nieść drewniane konstrukcję, albo iść za duchem czasu i wybrać nowoczesność aluminiową. Statystyki nie kłamią i ukazują mądre wybory!